﴿عشق الابناء﴾
«« الفصل ٣٧ »»
فى المستشفى
ادهم حجز اوضه لمروة وسهام عشان يرتاحو فيها
فى اوضه اسيل
ادهم قاعد جمب اسيل اللى نايمه وماسك ايدها وجمبهم ولادهم فى السرير الصغير ومش قادر يسامح نفسه انه مكانش معاها فى اكتر وقت كانت محتاجاه فيه وخصوصاا بعد كلام الدكتورة انها كان ممكن تفقد البيبهات وحياتها كمان كانت هتكون فى خطر
اسيل فتحت:انت لسه صاحى ياادهم
ادهم باس ايدها:مش جيلى نوم ياحبيبتى
اسيل:ادهم
ادهم:عيونه وقلبه
اسيل:بطل تلوم نفسك احنا بخير الحمدلله
ادهم:انا اسف يااسيل انى ماكنتش معاكى
اسيل:ممكن تيجى تنام جمبي
ادهم:ليه
اسيل:عايزة انام فى حضنك ياادهم
ادهم ابتسم وطلع نام جمبها واخدها فى حضنه
اسيل:حبيبي انت كنت فى شغلك ودى حاجه غصبن عنك ياادهم والله انا مش زعلانه منك
ادهم:ربنا يباركلى فيكوو
اسيل:ويخليك لينا يا بابا ممكن ننام بقي لانى تعبانه
ادهم:نامى ياقلبي
اسيل نامت وبعدها بشويا ادهم كمان نام
===================
صباح يوم جديد ادهم صحى على صوت خبط على الباب قام من جمب اسيل فتح الباب كانت سهام ومروة
سهام:صباح الخير ياحبيبي
ادهم:صباح الخير ياست الكل
مروة:اسيل لسه نايمه
ادهم:الولاد صحو بليل ومنموش غير متاخر