رواية زمردة الزين 
اول ما دخلوا اوضهم النور قطع وزمردة بتخاف من الضلمة جداا
زمردة سكتت وقاعدة مش شايفة حاجة ومش سامعة حاجة بعدين سمعت صوت حاجة بتنغمش فى الاوضة
صرخت بأعلى صوت عندها باسمه : زييييييييين
زين جالها وهو مفزوع لانه بعد ما النور قطع ومسمعش صوتها افتكرها نامت
دخل زين الاوضة والدنيا ضلمة ومش شايف اى حاجة
زين : انتى فين يا زمرد
زمردة بصوت يكاد مسموع وبيخرج بالعافية : انا على السري
اول ما زين راحلها حضنته ومسكت فيه جامد كانت حاسة بالأمان فى حضنه وهى متعرفش ليه بس خوفها كان أكبر من أنها تفكر فى اى حاجة وزين اول ما اترمت فى حضنه حس بإحساس غريب جواه بس حس بخوفها اكتر وحاول يطمنها
زين : أهدى أهدى انا هنا مفيش حاجة تخوف
زمردة : ماما مشيت وسابتنى ومش هتيجى عشان طلعت عند ربنا وبابا مش هيطلعنى خرجينى يا ماما تعالى خدينى معاكى عشان خاطرى
زين عرف أن حصلها حاجة زمان ليها علاقة بالضلمة وحاول يطمنها على اد ما يقدر
زين : ششش انا هنا متخافيش عمرى ما هسيبك مفيش حاجة هتاذيكى وانتى فى حضنى
زمردة حست باطمئنان وهديت شوية وزين لسة بيملس على رأسها ويهديها اكتر
والنور جه ( يا ريته ما جه 
)
)انتبهت زمردة للوضع اللى هى فيه وخرجت من حضنه