ياسمين. ياماما طيب ماهو بابا وعامر ظباط اشمعنا انا
ملمتها. والله لو عليا اخليهم يسقيلوا بس مش قادره على حد فيكم انا تعبت كل مره واحد فيكم يروح مهمه بحط ايدى، على قلبى لحد مايرجع
ياسمين. ياماما ده نصيب اى ظابط اى كان فى الشرطه او جيش روحهم مش ملكهم
مامتها. عارفه بس لا والف لا ترجعى تانى.. ياسمين. با ياباشا رحوع اييه لأ خلاص بطلنا الشغلانه وهنركز فى الهندسه
مامتها ايوه كده
ياسمين. بصى اناجعانه
مامتها. انتي يابت مش قولتى عامر، اكلك
ياسمين. لا ماهو انا عملت مؤدبه وماكلتش بطبيعتى
مامتها. طيب اومال فين الادب ده وانتى بتضربى حضرة الظابط يابيج ياسمين
ياسمين. بيج ياسمين انا معنديش عضلات بس حلو بيح ياسمين هتكلينى ياناهد ولا اروح اكمل الحلم اللى مكملش
مامتها. وانتى هتعرفى ترجعيه
ياسمين. اومال ههههههههه
مامتها. روحي غيرى هدومك يابنت الهبله وانا هجهزلك الاكل.
ياسمين. هو انتى مزاج عندك تشتمى نفسك
مامتها. مسكت شبشبها بتقولها نفسي وانا حره فيها
ياسمين جريت على اوضتها اول مادخلت افتكرت
فلاش باك
ياسمين كانت ظابط فى العمليات الخاصة وكانت من اكفا الظباط ومكانش حد يعرفها غير، بقلب التعلب وفى يوم من الأيام كانت طالعه مهمه مع زملائها الظباط وللاسف كان كمين وكل الفرقه اللى معاها استشهدوا وهى اتصابت ومن يوم الحادثه دى وهى بعد شفائها من الاصابه قدمت استقالتها واكتفت بشهادة الهندسه فقط ومحدش يعرف موضوع شغلها فى الشرطه غير باباها واخوها ومامتها ورئيسها فى الشغل