فى غرفة فهد
دلف فهد الحمام ينعم بحمام بارد ويتوضأ ويصلى
وحين خرج وجد زينه تتوسط فراشهم وبجانبها ليالى تحتضنها وغفت هى الأخرى
ابتسم فهد على حنيتها وطيبة قلبها وتقبلها لابنته وتعلقها بها
اقترب منهم يقبلهم وصلى ونام بجانبهم
فى صباح يوم جديد
نزلت اسماء الدرج تهتف بسعادة قائله: صباح الخير
الجميع: صباح الخير
زينب: تعالى عشان تفطرى
اسماء: لا انا متاخره
عدى : انتى راحه فين ؟
اسماء: مش انا قولت امبارح انى راحه الكليه
عدى : واللى يروح الكليه بيروح باللبس دا
اسماء: ماله اللبس ما انا علطول بلبس كدا
عدى : مش حلو يا اسماء
اسماء: امال البس ايه يا عدى
عدى : البسي حاجه غير البنطلون دا
اسماء: طيب ليه مش عاجبك
عدى بنرفزه: مش عاجبنى وخلاص يا اسماء
اسماء: يووووه امال البس ايه
عدى : ايه مفيش فستان تلبسيه ؟
اسماء بنفاذ صبر : فيه ياعدى حاضر
وصعدت إلى غرفتها ارتدت فستان طويل وحجاب ملائم له وعادت تهتف قائله: حلو كدا
عدى بدون اهتمام : حلو
نظرت له اسماء باستفهام قائله: مالك ياعدى فى ايه ؟
عدى : مفيش حاجه
اسماء: امال زعلان كدا ليه ؟
عدى : قولتلك مفيش
اسماء: انا طول الليل بحلم بيك ومستنيه النهار يطلع عشان افرح كل صحابي فى الكليه واعزمهم على كتب كتابي
عدى : تفرحيهم على ايه يا اسماء .
احممم اقصد دا هيكون حاجه على الضيق كدا مش لازم تعرفي حد
اسماء: اللى تشوفه ياعدى. عن اذنك
ذهبت اسماء وهى تشعر بخيبة أمل من أسلوبه ولكنها تعلم ما يعانيه الآن وهتفت لنفسها قائله: اكيد هو نفسيته تعبانه وهيبقى مكسوف من الناس وهيخاف من كلامهم كان لازم برده اخد بالى