رواية لفت انتباه الفصل الثاني عشر 12 بقلم امنية الريحاني
الفصل الثاني عشر
.
.
.
بتمر الايام على وريم بتحاول تقرب من عصام وبتحاول تستجيب لمشاعره وحبه على قد ما تقدر لكن الموضوع كان اصعب مما كانت تتخيل وعصام كان عايش فى حيرة ومش عارف ياخد القرار اما ماجد فحياته بقت باهتة جامدة ونسى تقريبا يعنى ايه ضحك حتى تدريب التنس الى بيعشقه بقى مهمل فيه ومبقاش مركز فيه.فىالنادى:
فى يوم من الايام خرجت ريم مع عصام وراحوا النادى كانت ماشية معاه و حاطة ايديها فى ايديه لكن عينيا كانت بدور على حد . قعدوا الاتنين على تربيزة وكانوا بيتغدواوبيتكلموا لكن بعد شوية اتفاجئوا بماجد ظهر ادامهم وقعد بعيد عنهم لكن عينه كانت مراقباهم. ريم اول ما شافته حست بقلبها بيدق بسرعة واتلخبطتومكنتش على بعضها نظرة عينيها لما شافته كانت كلها وجع وماجد كمان كانت باصص عليها بشوق وبوجع فى نفس الوقت . اما عصام فكان شايفهموحاسس بكل الى بيدور جواه.
عصام: ها يا ريم هتفضلى كده لحد امتى؟
ريم انتبهت لنفسها: ها انا معاك يا عصام كنت بتقول ايه؟
عصام بابتسامة باهتة: بقولك هتفضلى كده لحد امتى؟
ريم باستفهام: مش فاهمة يعنى ايه؟
عصام: هتفضلي لامتى بتهربى من الحقيقة ؟
ريم: حقيقة ايه يا عصام انت بتتكلم عن ايه؟
عصام: بتكلم عن ماجد يا ريم
ريم: ماجد ! ماله ماجد ! ماجد موضوع واتقفل من حياتى
عصام: بس الى شايفه غير كده يا ريم نظرة عينيكىمبتقولش كده
ريم: نظرة عينيا بتقول ايه يا عصام
عصام: بتقول انك لسه بتحبيه
ريم: لو لسه بحبه مكنتشاتخطبتلك
عصام: متضحكيش على نفسك يا ريم انا وانتى عارفين انك عمرك ما فكرتى فيا اكتر من انى ابن عمك وبرضه عارفين انتى اد ايه بتحبى ماجد وبتحبيه اوى كمان انا مش عبيط يا ريم عشان اصدق انك نستيه بالسهولة دىعينيكى الى مبتلمعش غير لما بتشوفه غير كده طول الوقت مطفية وحزينة قلبك الى مبيدقش غير وهو موجود حتى لخطبتك وارتباكك الملحوظين اوى فى وجوده . انتىحاولتى بخطوبتك منى تهربى من حبك لماجد كنت فاكرة انك ممكن تنسيه لما تتخطبيلى او على الاقل تهربى من مطاردته ليكى
ريم بصتله وسكتت
.
.
.
بتمر الايام على وريم بتحاول تقرب من عصام وبتحاول تستجيب لمشاعره وحبه على قد ما تقدر لكن الموضوع كان اصعب مما كانت تتخيل وعصام كان عايش فى حيرة ومش عارف ياخد القرار اما ماجد فحياته بقت باهتة جامدة ونسى تقريبا يعنى ايه ضحك حتى تدريب التنس الى بيعشقه بقى مهمل فيه ومبقاش مركز فيه.فىالنادى:
فى يوم من الايام خرجت ريم مع عصام وراحوا النادى كانت ماشية معاه و حاطة ايديها فى ايديه لكن عينيا كانت بدور على حد . قعدوا الاتنين على تربيزة وكانوا بيتغدواوبيتكلموا لكن بعد شوية اتفاجئوا بماجد ظهر ادامهم وقعد بعيد عنهم لكن عينه كانت مراقباهم. ريم اول ما شافته حست بقلبها بيدق بسرعة واتلخبطتومكنتش على بعضها نظرة عينيها لما شافته كانت كلها وجع وماجد كمان كانت باصص عليها بشوق وبوجع فى نفس الوقت . اما عصام فكان شايفهموحاسس بكل الى بيدور جواه.
عصام: ها يا ريم هتفضلى كده لحد امتى؟
ريم انتبهت لنفسها: ها انا معاك يا عصام كنت بتقول ايه؟
عصام بابتسامة باهتة: بقولك هتفضلى كده لحد امتى؟
ريم باستفهام: مش فاهمة يعنى ايه؟
عصام: هتفضلي لامتى بتهربى من الحقيقة ؟
ريم: حقيقة ايه يا عصام انت بتتكلم عن ايه؟
عصام: بتكلم عن ماجد يا ريم
ريم: ماجد ! ماله ماجد ! ماجد موضوع واتقفل من حياتى
عصام: بس الى شايفه غير كده يا ريم نظرة عينيكىمبتقولش كده
ريم: نظرة عينيا بتقول ايه يا عصام
عصام: بتقول انك لسه بتحبيه
ريم: لو لسه بحبه مكنتشاتخطبتلك
عصام: متضحكيش على نفسك يا ريم انا وانتى عارفين انك عمرك ما فكرتى فيا اكتر من انى ابن عمك وبرضه عارفين انتى اد ايه بتحبى ماجد وبتحبيه اوى كمان انا مش عبيط يا ريم عشان اصدق انك نستيه بالسهولة دىعينيكى الى مبتلمعش غير لما بتشوفه غير كده طول الوقت مطفية وحزينة قلبك الى مبيدقش غير وهو موجود حتى لخطبتك وارتباكك الملحوظين اوى فى وجوده . انتىحاولتى بخطوبتك منى تهربى من حبك لماجد كنت فاكرة انك ممكن تنسيه لما تتخطبيلى او على الاقل تهربى من مطاردته ليكى
ريم بصتله وسكتت