رمقتها بنظرات قلقه وقالت: بقولك ايه يا زينه بلاش السكه دى انا من رأيى تنسى الحوار ده كله وتحكى لمعتصم الحقيقه وتتجوزوا وتعيشوا فى تبات ونبات
وخلفوا صبيان وبنات وبلاش جو الاكشن والدراما
اللى انتى ناويه عليه ده
ضحكت زينه رغما عنها وقالت: نفسى اعيش الحياة ببساطه زيك كده يا هاجر!!!
هتفت هاجر بحماس: نفسى تتخلى عن البنت الصعيديه اللى دماغها ناشفه اللى جواكى دى وتفكى كده وتعيشى حياتك
اجابتها زينه: الف مرة أقولك مش صعيديه يابنتى
انا بدويه
صاحت وهى تقلد نبرة ساخرة: أنا بدويه ومحدش هيقدر عليا هههههه
فكيها ياطنط ناديه الجندى بقى
رنت إليها بغيظ وقالت: ممكن بقى نروح نتغدى فى اى حته وتبطلى رغى…
صاحت هاجر باعتراض: حد قالك اننا بخلاء ماما خلاص حضرت الأكل من بدرى … انا عارفه إنك هتتكسفى من وليد وماجد هجيب الاكل هنا عشان تاكلى براحتك
قالت زينه بامتنان: متشكرة ياهاجر واسفه لو تعبتكم
ردت عليها مبتسمه: ولا تعب ولا حاجه ..مش هتأخر
غادرت هاجر الغرفه وبقيت زينه تفكر فى ذلك الشاب
النبيل الذى ساقه إليها القدر ليكون يد عون لها
فى محنتها
تبسمت بشوق وهى تتلمس اللاصق الطبى اللى وضعه على جرح يدها ثم رفعته إلى شفتيها تلثمه وهى تشعر باشتياق عجيب رغم انه لم يمض على رحيله الا ساعات قلائل!!!!!!