نظر محمد بالاتجاه الاخر :معتنتجيش كلمه ابوى على لسانك دى تانى انا كان ليا بنت وماتت من زمان معدش ليها وجود بينتنا
صباح بترجى :لا يا ابوى متقولش كده انا صباح بنتك اللى دايما كانت تيجي على اى حد علشانه
الحج محمد بصرامه على عكس داخله الذى يطوق لضمها لصدره :الكلام ده كان زمان لما كانت بتى عايشه فى طوعى ومبتعصيش اؤامرى
هوت قدم صباح وجلست تنتحب فى صمت وجلس ومال عليها زوجها كى ليعونها على النهوض ليغادرو المكان ،، يلا بينا كفايه لحد قده ،،،،
وقفت معه وكادت ان تذهب لولا تذكرها لما اتت اليه التفتت صباح باتجاههم مره اخرى وتحدثت بانكسار : فى حاجه مهمة كانت عايزه اقولكو عليها .
نظر مراد بحزن على حاله اختها فهو ليس بيده شئ ،، لا يجرؤ على عصيان اؤمر والده فكلمته مثل السيف لاترد ابداً. وجه سؤاله اليها : حاجه أيه ؟؟
صباح بتوتر ونظرت الى زوجها فاؤم له وكانه يذكرها بكلامه بعد ترجيها له ان يسمحها ويغفر له خلال الايام الماضيه ،،
صباح بصوت متحشرج : هو بحصوص حسان الشرقاوى
التفت الحج محمد وسليم وجاسر ناحيته وانتهو لما ستقصه عليهم .
استجمعت صباح رابطه احشائه وبدات فى سرد كل ما سمعته منه وماراته فى تلك الغرفه ذلك اليوم وما ان انتهت حتى زفرت بارتياح