والدتها بنظرت زائغه فى ارجاء الغرفه وغير قادره تصويب نظرتها عليها ….انتِ مش بنتنا
مرام ببلها وهى تنظر لوالدتها …ازى يعنى مش بنتك انتِ بتهزرى مش كده
والدتها محاوله تهدئه نفسها واجابتها بجديه تامه ….اللى قولتهولك ده هو الحقيقه احنا لقناكِ فى الشارع انا وابوكِ فى يوم وكانتِ قاعده تعيطى فخدنكِ وقعدنا ندور على اهالك ملقنهمش وفضلنا مستنين فتره طويله برضو محدش سال عليكى فااطترينا اننا نتبنكِ علشان تقدرى تتعلمى وتكملى حياتك .
ادمعت عين مرام ثم تحدثت ..يعنى انا عايشه كل ده مع ناس اغراب ومش اهلى
رمقتها والدتها بحزن ….بقا كده يامرام تقولى بعد العمر ده كله اننا مش اهلك الام مش هى اللى بتولد بس هى اللى بتربى وتكبر انا صحيح مش امك البيولوجية لكن انا الاجتماعية اللى اعتنت ببكِ لحد موصلتِ للى انتى فيه دلوقت
مرام باسف …. انا اسفه والله مقصدش حاجه بس انا مش مستوعبه اللى بتقوليه
ربتت والدتها على كفها …انا فاهمه ياحبيبتى اللى حاسه بيه وعارفه انا غى مليون سوال بيدور فى راسك ،،بس انا للأسف معنديش ولا احابه ليه بس كل اللى اقدر ادهولك هو حاجه واحده وفتحت درج الكوميدنو الذى بجورها واخرجت منها سلسلة لها واعطتها لها …دى الحاجه الوحيده اللى كانتِ لبسها فى رقبتك يوم مالقناكِ