محمود بابتسامه ومد ايده : اهلا يا ورده فى البستان .. وجودك هنااا ياحبيبتى اسمه جنان .. جايه منين وبيشاور بايده على برا وراحه لفين يا نور العين 
محى ضحك بصوت عالى ولف براسه لورد : ابويا شاعر العاميه محمود عبدالله مرزوق على الله
ورد اتعدلت ومدت ايديها : أهلا يا عمى ومراحب … وراحه لأم محى اهلا يا خاله كيفك .. وفوزيه مش عايزا تمد ايديها .. ورد شدتها وسلمت عليها إكده السلام يا خاله اكده
فوزيه : مين دى يا محى .. دانهارك مش ها يعدى يابن محمود
محمود : ابنى لوحدى دا يا فوزيه ما انتى كنتى حامل فيه من شويه .. خلفتك السودا وبيشاور على محى إلا جايبلنا العار
ورد : يا خاله .. يا خاله
فوزيه : اوعى كدا .. انت عايز ايه دلوقت يا حودا
ورد : يا عمى .. ياعمى
محمود : لو سمحتى ما تدخليش بينا يا ورد وبيزقها ناحية محى .. روحى للفاشل ابنى وسيبينى لمراتى ..
ورد لفت لمحى وبصوت عالى : جوم من الجرض أما انكم عيله طاجه صحيح
محى : لا يا ورد انا ما اسمحلكيش ابدااااا .. هاااتى ايدك .. وورد سندته .. ياله نخلع بقى وطلعو على الصاله وقعدو على الكنبه وبعد ما ابوه وأمه خلصو خناق طلعولهم ..
ورد ؛ جولتلك اضرب لنور رنه خليها تاااجى تاخدنى
محى : انا ضربت التليفون قدامك كام مره
ورد : كاتير
محى : جت
ورد : لاه
محى : يبقى اعمل ايه تانى
ورد : يابو مخ تخين .. اضرب الرنه عشان تاااجى تاخدنى .. هو انا جولتلك اضرب التليفونه
محى : طب التليفون ها اعرف اضرب أمه .. انما الرنه ها اضربها ازاى يا ام مخ أتخن وبيزق راسها بايده فكرى
فوزيه : مين دى يا محى لا وقاعده وواخده راحتها ولا كأن البيت بيتها
محى : ماهو يا ماما انا بحاول اوضحلك ولسا ما كملش
محمود : انت اتجوزت من ورانا يا محى اعترف .. اتجوزت صح
محى : يا بابا انا عايز اقول
فوزيه : يا مصيبتى .. اتجوزت يا محى وجايبها هنا بكل بجاحه .. وانتى
ورد : نعم يا خاله
فوزيه قربت عليها وبتشوح فى وشها وورد بترجع براسها لورا : خاله ايه وزفت ايه .. هان عليكى نفسك يا منيله .. بكرا يرميكى ويدور على غيرك مش رخصتى نفسك
محى بصريخ : يووووواه .. فى ايه ادونا فرصه نتكلم .. نرد .. نقول حاجه للاخر انتو بتسئلو وتجاوبو على نفسكم … انا ما اتجوزتش يا ماما .. انا ما اتجوزتش يا بابا .. دى ورد كانت هنا عشان كنت تعبان وهى بتساعدنى مش اكتر .. هى مين وتبع مين قصه طويله عريضه مش وقتها .. خلاص