رواية زمردة الزين 
وبعد وقت استاذنوا عشان يمشوا
زين : ليه كده بس يا جماعة خليكوا شوية كمان
( من جواه كان عايز يقولهم ما تباتوا معانا النهاردة مش كده 
)
)عبد الله : نقعد فين يا ابنى كفاية عليكوا كده بقى احنا قاعدين بقالنا كتير
زين : منورين يا بابا والله
عبد الله : بنورك يا حبيبى يلا مع السلامه
زين : مع السلامة
عبد الرحمن ( ابو زمردة ) : خلى بالك منها يا زين
بصتله زمردة بكسرة وحزن ولاحظها زين فقاله : متقلقش يا عمى فى عنيا
نادية : خلى بالك من القمر ده يا بت مش عايزاكى ترجعيلى بعد يومين هااا
( عقربة أوى الولية دى 
)
) نظر لها زين باشمئزاز وحاوط خصر زمردة بيده وقربها له : اولا زمردتى ماسمهاش بت ثانيا متقلقيش انا مقدرش استغنى عنها عشان ترجعلك
اتغاظت هى وبنتها جاامد
( احسن تستاهلوا يا صفرة منك ليها 
)
) مريم بدلع : يلا باى يا زين وبتمد أيدها لزين زين شاف ايديها فقال سورى اصلى متوضى مع السلامة
نزلت مريم وامها وهما خلاص هيولعوا
اول ما قفلوا الباب حطت زمردة ايدها على رأسها وقعدت على كرسى
زين راح ونزل على ركبوا قدامها
وقال : مينفعش يأثروا عليكى بكلامهم اللى ملوش لازمه ده
زمردة وهى لسة حاطة أيدها على وشها : طول عمرها بتكرهنى معرفش حتى ليه