حسين ….
ابا دى مرتى ولها عندى حق ومش انا اللى احرم اهل بيتى بأذنك….
بقلم ميادةيوسف الذغندى
فتح الباب ودخل وهو متعصب حط إيده فى وسطه ، والله ياأبا مش هتسكت انت اللى لما تجيب درفها
( صوت ضحكة عاليه) حسين انتبه لصوت الضحك وبص حوليه يمين وشمال
واقفه قدمه لابسه البرنص ولافه شعرها بالفوطه ، مشيت بدلع وقفت قدمه ، ايه جابك تانى حق ربنا ولا قلبك ياسيد الناس قول دانا اول كل حاجه بردوا
حسين …..
كان واقف مش على بعضه ، هى الوحيده اللى بتحرك مشاعره وهى اللى فهمه دماغه
بعد لحظات كانت واقفه قدام الدولاب بتجهز له هدومه
خرج من الحمام وهو بينشف شعره ، لبس هدومه لقاها فارشه المصليه له ، صلى الصبح حاضر
سناء ……
حرما ياابو وليد ، اجهز لك الفطار
حسين……
لاء هفطر مع ابوى والكل تحت اجهزى وانزلى تحت معنا.
سناء ابتسمت جوها واتنهدت
وقفت قدامه، ميلة راسها سنة، وعينيها بتلمع
ضحكتها كانت خفيفة بس مستفزة لقلبه
سناء
إيه؟ اتخضّيت؟
ولا قلبك هو اللي سبقك وجابك لحد هنا قبل رجليك؟
حسين
شد نفسُه، وقام وقف انا اتخض ليه عيل مالك قولى اللى جواكىطلعيه، وحاول يثبت
إوعى تفتكري نفسك كسبتي
أنا جيت علشان أخلص اللي عليّا… ومش أكتر
سناء
قربت خطوة، وهو رجع خطوة