قاطعته ببسمه وقالت
_ اولا مفيش شُكر لان ده واجبى ثانيا انت انسان نضيف من جوا يا عبدالرحمن مش مهم انت ظاهر اي للناس المهم انك تبقى عارف ان جواك شخص نضيف وعمره م يأذى حد بيحبه وخليك دايما واثق انك وقت م تحتاجنى هتلاقيني…
ابتسم عبدالرحمن وبداخله يزداد تأكده بأنه اتخذ قرار صحيحا هذه المره ولن يعود ابدا حتى يفعل ما يلزم…
كاد ان يتحدث الا ان قاطعه صوت هاتفه بأسم همسه…ف تنهد فقالت بسنت
_ مين؟
_ دي همسه..
فقالت بانفعال
_ همسه مين؟ تدراكت فعلتها وقالت
_ احم ده فضول مش اكتر
ابتسم وقال
_ دي همسه جارتنا وصديقه طفولتى انا واخويا وهي المحاميه اللى ماسكه قضيه اخويا..
_ اهه فهمت طب م ترد عليهاا..
_ تمام..
اتصل عبدالرحمن بهمسه مره اخرى وبعد ثوانٍ جاء الرد
_ انتَ فين يعبدالرحمن؟
_ ف مشوار ليه فى ايه؟
_ انت ناسى اللى اتفقنا عليه..
_ لا مش ناسى وكنت هتحرك اهو
_ تمام ..خلى بالك من نفسك
_ حاضر وانتي كمان يلا باى
قفل معاها وبص لبسنت وقال
_ انا دلوقتى همشى بس اكيد هشوفك تانى!
_ إن شاء الله..
سابها ومشى اما هي بصت لاثره وتنهدت بتعب وقالت
_ وبعدين هتبقى نهايتها ايه؟ انا مش ناقصه وجع قلب..ومعرفش عملت ف نفسى كدا ليه..اوف يارب لو مش خير ليا ابعده عني ومتزرعش حبه فى قلبى يارب مش هستحمل وجع تاني يارب…