طه وقف لحظات… وفتح الدولاب طلع شنطة وبدأ يحط فيها هدومه
“تمام…الموضوع فعلا منتهى”
نرجس باستغراب وقلق
“انت بتعمل ايه”
“هسيبلك كل حاجة علشان تطمنى ان عالية وفاتن مالهمش دعوة … لا هسكن ف الشقة اللى جيبتهالى ولا هاجى المحل بتاعك… هقعد ف اى فندق لحد ما انقل شغلى واكتب كتابى على عالية واخدها ونبعد خالص”
سكتت نرجس لحظات… وعيطت
“عايز تسيبنا… عايز تسيب امك واختك لوحدهم… ده انت راجلنا وسندنا…عايز تسيبنا علشان واحدة منعرفهاش… نهون عليك يا طه”
واتأثر طه بدموعها… قعد جنبها وحط ايده على كتفها وبايده التانى مسك ايدها وباسها
“ياماما انتى اللى اضطرتينى لكده… انتى اللى صغرتينى وانتى اللى مش عاملة اى اعتبار لمشاعرى وانتى اللى قررتى انى متجوزش اللى اخترتها”
“ياااااااه…معبى منى للدرجة دى”
“ياماما انتى على عينى وراسى بس برضه انا مقدرش اتخلى عن وعدى للانسانة الوحيدة اللى حبيتها”
“اشمعنى هى؟”
“معرفش…هى اللى حبيتها دونا عن الناس كلها”
“مش مطمنة لها”
“ادى فرصة لنفسك تعرفيها…واديها فرصة تثبتلك انها كويسة”
“مش قابلاها”
“لو مش عايزة تشوفيها بلاش…بس مترفضيش جوازنا”