مجهول : ومين انت عشان تكلم .
نظر الجميع الي صاحب الصوت .
رقيه بصدمه : جابر .
فرح بستغراب : جابر مين انتي تعرفي .
جابر عم فرح : ايوه تعرفني يابنت الغالي .
رقيه : كداب انت كنت بتكره محمد وعمرك محبيتو وانت السبب في موتو .
جابر : اخرسي ياوش المصايب . انتي السبب . وكملت لما خدتي بنت ولدي ومشيتي .
فرح بزهول : يعني انت .
جابر : ايوه انا جدك يابت الغالي .
فرح بقلق : وانت كنت فين كل دا ليسه فاكر ان ليك حفيده تسال عنها .
جابر : كله من امك هي الخدتك ومشيت بيكي من غير مااعرف .
رقيه بدموع : يعني كنت عاوزني اقعد لما ابنك الهو المفروض عمها يقتل^ها .
جابر : وانتي كنتي فاكرا ان مقدرش احميكم .
رقيه : انا سمعت بنفسي الكلام كنت المفروض اعمل ايه .
جابر : ودا يديكي الحق تاخديها وتمشي .
رقيه : مكنش قدامي حل تاني.
فرح بزهول والجميع كمان ويزن الواقف يسمع الكلام في صمت وفي تفكير
فرح : انا مش فاهمه حاجه .
جابر : يلا بينا وبعدين هفهمك يابنتي .
رقيه بفزع : يلا فين احنا مش هنرجع الصعيد .
جابر : لاء هنرجع دا مكان ابني ومن حق بنته من بعده .
يلا وبعدين نكلم مينفعش الكلام هنا .
اخذ جابر رقيه ومسك ايد فرح وليسه هيخرجو .